Stienstra's in de US

De volgende ochtend knapte het weer op en reden we Californië in, ” are you going tot San Francisco?”. In de avond kwamen we aan in Petaluma, even boven San Francicsco. Duuurrr…

De volgende ochtend door naar Candlestick in San Francisco, nog veeeel duurder. Maar ja dan heb je ook wat, in de buitenwijken (lees griebesbuurt)van SF.  Met de camper over de drukke highways, alles kan in de USA.

De camper snel neergezet en daarna met de bus naar SF, de shuttle was veel te duur. Na veel gehobbel kwamen we aan en hebben de hop-on-hop-off bus genomen naar Pier 39. Daar lekker gegeten (buiten, wel wat fris) en de zeeleeuwen bekeken die altijd op dok 9 te vinden zijn.

Daarna weer op de bus gehopt en alle bezienswaardigheden van SF bekeken. De bus was open, het waaide en was heel koud, maar wel erg leuk.  Blauw van de kou kwamen we weer aan op Union Square.  Daarna weer met de brug weer terug naar het RV park. Sanne met haar iphone wist precies waar we weer uit de bus moesten. Tussen de zwervers en louche figuren werd het niet gezelliger, Lieuwe kan nog een colt 45 kopen.  De reis duurde erg lang, volgens de chauffeur waren we  veel te ver. De dames raakten enigszins in de stress. 3 bussen later kwamen we weer aan bij het RV park, opgelucht en een ervaring rijker.

De volgende dag toch maar wat meer geld uitgeven voor de shuttlebus van de camping.  We hebben spijkerbroeken gekocht bij Levis voor de dames, een new era cap voor Lieuwe en uggs voor (ik wil shoppen) Ymke. In de middag naar Alcatraz gevaren, wat een fantastische belevenis.

Daarna weer terug naar de camping met de shuttlebus, maar waar was toch de opstapplek. Iphones waren leeg, richtingsgevoel totaal afwezig. Naar 3 keer een aantal wegen op en neer te hebben gerend hebben we het toch weer gevonden. PFFFF….

De volgende ochtend op naar Yosemite park. Onze TomTom leidde ons dwars door het centrum van SF (wie wilde ook al weer de golden gate bridge perse overgaan????).

Vanuit Portland vertrokken met mooi weer. Uiteindelijk stapten we tegen de lunch uit met 14 graden celsius! De Oregon coast is prachtig, met uitgestrekte stranden en enorme duinen.

Daarna zijn we doorgereden naar Florence (Oregon), geparkeerd bij het bordje late arrivals en nog even lopend boodschappen gedaan bij Fred Meijers.

In de ochtend werden we hartelijke ontvangen in de receptie met een hete douche, een kop koffie en zeer vriendelijke autochtonen.

Weeer in de camper richting de  zijn gestopt in Bandon, een grappig vissersplaatsje, in de stromende regen. Weer in de camper gingen we onderweg naar de  Dunes van  Oregon. Prachtig om te zien, heel spectaculair. Vervolgens reden we naar het vissserplaatsje Brandon en hebben gegeten in een plaatselijk restaurant, niet echt fris en niet echt lekker. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ymke slaat een flinke voorraad fudge in bij de plaatselijke hilbillies, lekker…….

We overnachten op een RV park in Brookings  inmiddels in de stromende regen pal aan de pacific.  Jammer van het weer, want het uitzicht was spectaculair.

Na onze heftige avonturen in en rond Seattle, kwamen we nu in wat rustiger vaarwateren terecht. Portland was onze volgende bestemming. Maar voordat we hier naar toe konden, was onze RV toe aan een zomermetamorfose of ook wel “Dewinterizing”. Om onze watertanks te kunnen gebruiken en verwarmen, moesten wij 1.5 uur wachten bij Campingworld die onze camper aanpaste aan de (hopelijk) mooiere temperaturen in het zuiden des lands. Zonder kopje koffie, maar met camper vertrokken wij richting Portland. Helaas was deze stad ietwat minder toegankelijk voor onze mooie voertuig. Na een parkeerpoging en bijna 75 dollar armer aan parkeergeld, besloten we de volgende dag met het O.V. terug te komen. En met succes! Portland is een prachtige stad, met een fijne sfeer en dankzij het gebrek aan belasting, een shopping walhalla voor ons. Ook een biertje mag in deze stad niet ontbreken en wij hebben hier dan ook erg van genoten (de foto’s volgen nog). Helaas konden we door gebrek aan tijd maar 1 dag doorbrengen in Portland. California wacht immers op ons!

Sanne & Monique

De volgende ochtend op weg naar Seattle. Thomas, de vriend van Sanne, vond dat we moesten lunchen in Lowells’. Dit is dus in Pike Place Market, een “fresh food market” met ook andere kunstzinninge zaakjes. Dus de RV geparkeerd bij de haven in de buurt van het Seattle Aquarium.

Vandaar is het 10 minuten lopen naar Pike Place. Daar kijken we onze ogen uit naar alle verse groente, vlees en vis zaken. Bij een van de viszaken ziet Monique iets bekends: hier blijkt de film: FISH (zie: http://www.youtube.com/watch?v=TbtsfyrEF_c&feature=related) te zijn opgenomen. Vervolgens staat er ook nog een leuk bandje folk te spelen (filmpje volgt) .

Al met al een leuk uitstapje, maar we willen nog een stukje verder naar Olympia (de hoofdstad van Washington) om vandaar de highway 101 te pakken, dus vertrekken we om 4 uur uit Seattle in de stomende regen niet wetende wat een barre tocht ons nog wachtte. Het gebied rond de pacific coast van Washington was bezaaid met takken en half omgevallen bomen vanwege een heftige storm van een paar dagen geleden. Rijdend met een camper van 27ft lang en 13 ft hoog, probeerden wij ons door de donkere straatjes te ploeteren. Als klap op de vuurpijl, kwamen we aan bij een tunnel met een bordje: ” max. height 12.6 ft. Slik.. daar kunnen wij met onze 13ft niet onderdoor, tenzij we zonder airco (en dak) verder willen.. Gelukkig, stopte er een vriendelijk Amerikaan naast ons die ons ervan verzekerde dat we er makkelijk onderdoor konden. Met ogen dicht en hart in de keel, half wachtend op de klap, konden we inderdaad met gemak de tunnel onderdoor en onze weg vervolgen. Eindelijk bij het RV park aan gekomen, zei de beheerder: ”  Sorry, dit is een private park, geen plek en mijn buurman heeft geen stroom door de storm en is waarschijnlijk gesloten.” Wel gaf ‘ie een tip voor een RV park wat verderop. Kimmie’s, daar moesten we naar toe. Kimmie’s hebben we ter plekke onbewoonbaar verklaard, vanwege het gebrek aan licht (lees: totale duisternis) en een overvloed van gevallen takken en sneeuw. Dus, vol goede moed, wat er nog van over was, weer verder. Uiteindelijk vonden we een RV park waar ze verlichting hadden en waar de storm niet had toegeslagen. Wel moesten voor 10 uur weer weg, om plaats te maken voor anderen. Wij gingen rustig slapen, de volgende dag was Portland aan de beurt.

Ik, Ymke, neem het even weer over en wil nog even wat kwijt vanaf het moment dat we Vancouver verlaten om naar de US te gaan.

05:30, maandagmorgen. Al vroeg wakker gemaakt door de regen, die nu steeds harder gaat tikken dan gisteren. Het weer wordt er helaas niet beter op en het wordt hard tijd om zuidwaarts te gaan trekken. Oja, wat ik vergeten ben te vertellen is, dat ze hier overal op het park rioolaansluiting hebben.

Dus met een flexibele buis en een blauw hulpstuk (uitleg door receptioniste: ‘blue shitty thing’) sluit je zo het toilet op de riolering aan! Ik zeg: de uitvinding van de eeuw! Volgens papa heet dat “full hook-up”: je plugt electriciteit in, sluit water aan en rolt de rioolslang uit, klaar. Evt. kun je nog een coaxkabel aansluiten en heb je tig TV zenders om naar te kijken.

Maar afijn. Nu was het dan eindelijk zover om de grens over te gaan naar Amerika. Voor velen een land met veel vrijheid, volgens mijn moeder een land met veel rare beperkingen. Zo stammen de methoden bij de grensovergang nog uit het tijdperk Ijzeren Gordijn en zijn de bewakers niet in voor humoristische Nederlandse grapjes.

Ik was de enige zonder “groene kaart” (die vul je in en krijg je het controlestrookje als je over land Amerika binnengaat) en dat moest maar even worden uitgelegd, waarom die anderen wel zo’n kaart hadden en ik niet.

Nadat we die betaald hadden en dachten opgelucht te vetrekken, werden we toch nog even tegengehouden: “zijn jullie degenen met die camper?” “ja..” Dan hebben we nog een paar vragen; kom maar even mee….”

Hebben jullie de camper in Canada volgeladen met etenswaren? Nee, dat hadden we niet, maar we moesten toch even een formulier invullen, dat dat zo was en of we de sleutels maar even wilden afgeven, want ze wilden zelf even kijken.

Nou hadden we zegge en schrijve een paar mineola’s, wat frisdrank, chips en cottage cheese  in de koelkast liggen; komen ze terug met die mineola’s met de mededeling: ” You can’t take this to the US.” Met een “Well, we’ll get over it” waren we eindelijk de grens over. USA, here we come…..

Bij de eerste de beste Wallmart gestopt en onze ogen uitgekeken naar alle soorten etenswaren. Flink ingeslagen en daarna op naar het volgende Tall Chief RV park in de beurt van Seattle.

Al met al komen we in het donker (het is al 8 uur)  aan bij de camping, maar niemand bij de ingang. Wel een klein hokje met een intercom. “Push the button and wait for somebody to answer”.

Papa drukt op de knop en hoort even later een stem, die vraagt wat we willen. Pa in z’n beste Engels vertellen, dat we willen overnachten. Na enige tijd zegt die vent: “push the button if you want to talk and stop pushing if you want to listen; it works like a CB”.

Afijn, na een kwartier komt er iemand in een pick-up, die ons naar een schitterende plek leidt met uitkijk op het buitenzwembad en wat belangrijker voor de kids: een jacuzzi!

Het blijkt dat er een storm is geweest, waardoor de stroom een tijd uitgevallen is geweest. De power was nog maar net weer op en die jacuzzi was inmiddels weer operationeel.

Lekker gebadderd en vervolgens moe, maar voldaan naar bed.

Vandaag hebben we de staat Washington alweer achter ons gelaten. Met een volle tank en nacht slaap zijn we vanmorgen weer vertrokken op weg naar onze eerste ontmoeting met route 101. De route 101 is een kilometerslange weg langs de Amerikaanse westkust die loopt van Olympia, Washington tot Los Angeles, California.

Vlak langs de zee rijdend

en bruggen overstekend,

zijn we nu uiteindelijk net boven Portland in Jantzen Beach aangekomen. Mede dankzij de rijkunsten van Ymke!

Groetjes,

Sanne ( & de rest van de familie)

4,30 werd ik wakker na gister misschien een borreltje teveel gedronken te hebben om de zenuwen alvast een beetje ”weg te drinken”. Na ongeveer twee uur tollend in mijn bed te hebben gelegen was het dan eindelijk zover om uit bed te gaan. Mam uiteraard alweer zwaar in de stress. Lieuwe opstaan! Peter opschieten! Iedereen opschieten! Nadat Pap alle koffers had ingeladen stond ik al bibberend met Mam op het station met een lekkere cappuccino in de hand. Toen de rest was gearriveerd met Pap die door en door nat was geregend gingen we de trein in. Al bibberend zat ik in de trein, zenuwachtig voor de vliegreis, alvast iets ‘drogerends’ ingenomen. En wat was het een uitdaging om onze koffers in te laden. Inladen, scannen, plakken en maar hopen dat ze in het juiste vliegtuig komen. Zelf scannen bij de appie is hierbij kinderspel. Na afscheid te hebben genomen van Mattijs, mezelf compleet gedrogeerd te hebben en met een half uur vertraging, zaten we dan eindelijk in de airbus van KLM. Destination: Vancouver! Na een rustige, lange vlucht met vermaak als spelletje en filmpjes, kwamen we na 10 uur met een extreem mooie landing aan op Vancouver airport. Het vliegtuig stond echt binnen 3 minuten rijdend op de landingsbaan. Mijn vertrouwen in de piloten is weer een beetje opgekrikt. Toen moesten we een plan maken om Sanne te gaan verrassen. 5 minuten nadat papa en mama de deuren uitliepen, kwamen Lieuwe en ik er ook aan. Nietsvermoedend stond ze met pap en mam te kletsen. Toen riep ik : “Nou dat is ook toevallig!”P1040247 Was ze stomverbaasd en omhelsde ons. “Wat een totale verrassing!”. Heel blij en enthousiast zijn we naar ons beetje shabby hotel gegaan om even bij te komen. Ik zou met Sanne meegaan en pap , mam en Lieuwe gaan morgen de camper ophalen. Na een gezellig etentje met “How are you”, “Do you need something”, bla bla, waren we voldaan met een lekkere hamburger. Daarna met San naar haar kamer gegaan . Super veel gelachen om de bus die ik wou laten stoppen, maar onze neus compleet voorbij reed. Je kan in de bus ook alleen maar betalen met muntjes en deze gooi je in de automaat, waar dan een kaartje uit rolt. Ohja, het regent hier. Gisteren kwam het ook weer met bakken uit de lucht. En wat een leuk appartementje heeft Sanne hier gehad. De voormalige eigenaar was vast een hippie, want de retro en flower power zijn het sleutel woord voor dit appartementje. Na nog een lekker opgelost koffietje van Starbucks, ben ik dan om 21 uur mijn bed ingekropen. Het is toch wel te merken, dat ik nog niet in het Vancouver ritme zit. Rond 2.30 en 4.30 werd ik wakker en uiteindelijk klaar wakker om 7.30. Tijd om Vancouver onveilig te maken!

Groetjes,

Ymke (& de rest)

Op vrijdag 20 januari was het dan zover. Om een uurtje of 2 vertrok ik naar YVR Airport, Vancouver om paps en mams op te halen van het vliegveld na een lange vliegreis vanuit Amsterdam. Het plan: 3 weken met een RV (camper) de pacific coast afrijden tot onze eindbestemming: Los Angeles. Ah fijn, zoals te verwachten bij een echte lange vliegreis, was er ook hier vertraging. Pas om kwart voor 4 ( het vliegtuig was al om 3 uur geland) kwamen ze naar buiten lopen. Wat een feest! Maar toen moest het feest nog beginnen. 5 minuten later hoorde ik ineens achter me: ” hé das toevallig!”. Lieuwe en Ymke stonden ineens voor m’n neus met twee koffers, die waren stiekem mee gekomen en om mij te verrassen waren zij nog 5 minuten blijven wachten voordat zij ook de aankomsthal binnen kwamen. Wat een familie reünie! Nu kon de trip naar de VS echt beginnen. Na een 2 dagen Vancouver hup de grens over, maar daar zal Ymke vanaf nu iets meer over gaan vertellen, zij neemt mijn blog over en zal hopelijk iets meer te vertellen hebben dan ik… Maar ik kan wel zeggen dat Seattle erg leuk was, ook de tweede keer…

Groetjes van mij en de rest van de familie!

Dag allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen, maar ik ben er weer. De kerstsfeer begint hier goed los te barsten, vanaf 1 december lagen de winkels hier vol met alles wat maar met kerst te maken heeft. Met het waterpolo team hebben we afgelopen zaterdag alvast kerst gevierd in de vorm van Secret Santa. Iedereen koopt een cadeautje en trekt een nummer. Aan de hand van dat nummer worden er cadeau’s van de tafel gehaald. Je mag kiezen of je een cadeau van de stapel pakt of er een van iemand steelt. Diegene van wie het cadeau wordt gestolen mag opnieuw een cadeau pakken (niet meer stelen) tot iedereen een cadeau heeft. Het leuke is dat de cadeau’s nog ingepakt zijn, je weet dus niet wat er in zit en moet oordelen op de verpakking, wat voor de nodige hilariteiten zorgt.

Verder ga ik volgende week eindelijk een bezoek aan de States afleggen. Met 4 vrienden gaan we een weekend door brengen in Seattle ( 3 uur rijden vanaf Vancouver), ik heb er ontzettend veel zin in! Ik zal proberen volgende week wat te schrijven over mijn ervaringen en Seattle en misschien wat meer foto’s te posten.

Belofte maakt schuld en ik heb in mijn vorige bericht beloofd eerder te schrijven dan na 3 weken, dus met 2 weken en 2 dagen ben ik ruim op tijd. Hier gaat alles z’n gangetje, 3x in de week ben ik nog steeds te vinden in het ijskoude buitenbad (ok, we trainen 1x per week binnen, maar die andere twee keren compenseren daar ruimschoots voor), ik ben hard aan het werk op mijn stage en heb zelfs een aantal mensen ontmoet waar ik in het weekend ook nog eens iets gezelligs doe. Het afgelopen weekend was zelfs een extra lang weekend met de vrijdag vrij vanwege Rememberance day. Op deze dag herdenken de Canadezen de slachtoffers van de Eerste Wereld Oorlog en de slachtoffers van alle andere oorlogen die sindsdien hebben plaatsgevonden. Velen dragen de week voor en na deze dag een “poppy” als blijk van hun medeleven (http://nl.wikipedia.org/wiki/Remembrance_Day). Een belangrijke dag voor de Canadezen, voor mij vooral een extra vrije dag en fijn uitslapen!

Al met al vliegt de tijd en dat is ook aan de buitenwereld te zien. De bomen worden kaal en zijn niet zo mooi oranje meer als in het begin (als je in het woordenboek het woord herfst opzoekt zou daar een foto van de prachtige oranje bomen uit Vancouver naast moeten staan.) en langzaamaan daalt de temperatuur, komende donderdag zou er wel eens sneeuw kunnen vallen.. Mensen adviseren me van alle kanten wat je moet doen in Vancouver met dit weer, van het kopen van een prachtig paar regenlaarzen (de afvoer van de straten raken nogal eens verstopt door die mooie bladeren, waardoor kleine overstrominkjes ontstaan) tot het uitkijken voor de Aziatische chauffeurs die nog nooit in sneeuw hebben gereden en in een bocht nogal eens lelijk door kunnen schuiven. Ikzelf ben alleen maar heel nieuwsgierig naar hoe Vancouver er uit ziet bedekt door een laag sneeuw. Wat mij betreft mag het komen!